Throw me tomorrow

Diepblauw was de vroege avondlucht, en achter de achterste huizen scheen het bijna groen. Thuis probeerde ik een poster van Pollock op te hangen, een zwart gezicht, vriendelijk als de maan. Toen kwam Sisypha binnen.
“Jezus,” zei ik en liet het schilderij bijna uit mijn handen vallen. “Wat heb ik jou lang niet gezien.”
Ze maakte een vreemde beweging met haar hoofd en viel neer op mijn bank.
“Nee, echt,” zei ik.
“Echt?”
“Zo lang. Veel te lang.” Ik haalde diep adem. “Nu is het moeilijk voor me om met je te praten. Ik ben alweer een ander, begrijp je, en jij…”
“Ach, kwatsch,” zei Sisypha op z’n Zwitsers. Precies wat ik niet wilde horen.
Haar paarse mantel had ze nog aan, en op haar ronde gezicht, omlijst met zwart haar, was geen rimpel te zien, geen spoor van vergetelheid of van verdriet. De vraag, “waar ben je geweest,” stokte in mijn keel.
“In een ver land,” zei ze kalm, “waar mensen wonen met neuzen als houwelen, en waar botte toeristen komen, die zomaar op straat dingen omgooien, zodat je heel ver om moet lopen om te komen waar je wilt zijn. Zo kwam ik overal.”
“Hoe gaat het met je?”
“Kan niet beter. Salim is dood. Pal heb ik terug gevonden in een buitenwijk van Bogotá. Hij zei dat hij Ben heette, maar ik lachte hem uit, vroeg of zijn kapsel nog even nep was als vroeger, die rare Ziggy Stardust… Met Pal heb ik het nog goed gehad. Hij was de enige met wie ik het gevoel kon hebben dat ik alleen was.”
“Hoe gekker je wordt,” zei ik, “hoe minder het me interesseert,” en nam het schilderij weer op.
“Oh ja,” zei Sisypha, “en weet je wie ik ook tegenkwam? Iemand die sprekend op jou leek. Maar dan met een doel in haar leven.”
Ik beet op mijn lip en spijkerde het schilderij vast aan de muur, in nauwelijks drie handgrepen. Daar hing het en het kon niet anders. Met mijn rug naar Sisypha bekeek ik het resultaat. Toen ik omkeek, merkte ik dat het donker was geworden, de avond was gevallen en Sisypha had een sigaret opgestoken en ze rookte, het enige geluid dat we hoorden kwam van haar lippen, een zachte zucht bij het uitblazen, en ik dacht: ook dit kan ik wel aan.