Ze zeggen…

‘Hoe gaat het met je’, waren de enige woorden van haar mail. Hij staarde lang naar het scherm en liet alles wat hij tot zichzelf rekende, de revue passeren. ‘Goed’, wilde hij schrijven, ‘en met jou’, maar hij aarzelde. ‘Het kon beter’ was misschien beter. ‘Het gaat de goede kant op. Aan welke kant sta jij?’ Dat was meteen weer zo confronterend. Zo geforceerd.
‘Ik heb vreselijke hoofdpijn maar het gaat wel okee. We leven nog’, schreef hij. ‘De kruik gaat zo lang te water tot ze’, barst, hij wist niet meer hoe lang al, hoe lang nog. Wat was dat nou ook voor spreekwoord?
‘Ik heb gelezen dat de bladeren hier de kleur van gebroken koper hebben, en het is waar’, schreef hij, ‘het leven gaat met de seizoenen, niet met de jaren. En er zijn verschillende dingen gebeurd die de moeite van het vertellen niet waard zijn. Ik ben ze ten minste al weer vergeten.’
Ze zou denken dat hij leed aan een progressieve vorm van geheugenverlies. ‘Waar ben jij?’ waren de woorden die hij opeens wilde schrijven, die wel moesten volgen op haar vraag. Maar hij kon zo’n beetje raden wat ze zou antwoorden. ‘Hier. Ik ben hier.’
‘Ik ben nog steeds in Nederland’, schreef hij. ‘Een klein land, met veel water en veel mensen. De mensen zijn vriendelijk en het regent niet zo vaak als ik dacht.’
Hij steunde zijn hoofd in zijn handen. Hoe vaak had hij niet gedacht dat het zou regenen?
‘Nederlandse mensen zeggen vaak sorry’, dat had zijn lerares hem geleerd, ‘ook als ze er niets mee bedoelen.’ Sorry, heeft u een momentje? Sorry, u staat op mijn voet. ‘Sorry, mag ik u iets vragen?’ Sorry, hoor, sorry hoor. Hij sprak het een paar keer uit, met de verontwaardigde intonatie die hij van haar had geleerd: Sorry hoor, sorry hoor, sorry hoor. Het klonk eng in de kale ruimte.
Hij zette muziek op, rolde een sigaret. Hij verstond niet alles wat de Nederlandse zanger wilde zeggen. Haast en spijt, rijmend op tijd. Als je wou, de wolken blauw. Alles wat je vragen zou, en ik verlang de hele dag naar jou.