Korzelig diende de dag zich aan. Hij had gedroomd van onbeslapen bedden en een tas vol geheime stukken. Die tas was hij kwijt. Spijt had hij niet. Hij zou het dekbed van zich afgooien en in een beweging opstaan. Natuurlijk, of: waarom niet.
Hij keek op het klokje naast zijn bed. Ik heb een gat in de dag geslapen, dacht hij, geen wonder dat die me zo zuur toelacht.
In de kamer, bij het raam, zat zijn moeder. Naast haar op het tafeltje stond een schotel met de resten van een ontbijt. Ze kauwde langzaam en keek hem verwijtend aan. Zo leek het, maar waar dacht ze aan? Dacht ze dat hij haar niet zou begroeten?
Ze zit daar maar, dacht hij, en ze eet. Boterhammen, koekjes, kaas, soms een heel brok cake, zo afgescheurd uit het pak, en verder zoutjes en chocolaatjes en de resten van gisteren. Nu weer dat ontbijt. Als ze niet zo’n zenuwpees was, groeide ze helemaal dicht.
‘Goeiemorgen, mamma.’ ‘Dag jongen. Lekker geslapen?’
Hij liep naar de keuken om koffie te zetten.
