Door de nacht

Ze stapelen de stoelen op, het mooie seizoen is gedaan.
Hoe was het om in warme kamers thuis te komen?
Hij vraagt het zich af, terwijl hij over de smalle stoep loopt naar het einde van de stad, die laag en opeengepakt is als een hooiberg.
Hij loopt tot waar de Vinex-wijken en de fabrieken, de wetenschappelijke laboratoria, de herinnering en de dieren een grens vormen – waarmee? – met een bestaan, dat hij niet kent en nooit zal kennen.
Elk bestaan interesseert me, denkt hij, maar ik weet dat ik niet in elk bestaan kan bestaan.
Toch heeft ieder mens recht op elk bestaan.
De een kiest een familie, de ander een baan. Laag aan de hemel, als een kerstverlichting zonder draden, hangt de maan.
Hij groet en de maan, herfstdronken, groet terug.